ما آدمای احساسی، خیلی زودتر از بقیه تغییر رفتارِ اطرافیانمون رو احساس می کنیم اما فکر می کنیم در این مواقع بهترین واکنش سکوته! سکوت می کنیم، سکوت می کنیم و در عمق این سکوت حتی نمی دونیم چطور صداهایی که توی ذهنمون فریاد میشه رو ساکت کنیم و خیلیا این سکوت رو بی توجهی و مهم نبودنشون برامون انگار میکنن.
ما آدمای احساسی، گاهی می خوایم از این به بعد! منطقی بشیم ولی اینم یه جورایی فقط گول زدنِ خودمونه و هیچوقت نمی تونیم مثل یه آدم منطقی تصمیم بگیریم و زندگی کنیم و یه جایی این وسط همیشه گیریم.
ما آدمای احساسی، گاهی بدونِ اینکه حرفی بزنیم توقع داریم درک بشیم! توقع غیر منطقی ای هستش ولی خب دارم میگم که، آدمِ احساسی.
ما آدمای احساسی همیشه قلب و احساسمون حاکمه به عقلمون و ممکنه برای چیزی ساعت ها منطقی فکر کنیم اما آخرش برای تصمیمِ نهایی میریم سراغ دلمون.
ما آدمای احساسی، خیلی زود وابسته و دلبسته میشیم حتی به کوچک ترین اشیای اطرافمون! دیگه آدم ها که بماند. ما وقتی وابسته ی کسی میشیم انگاری اون شخص جزئی از وجودمون میشه و اگر از دستش بدیم انگاری یه تیکه از وجودمون از ما جدا شده و مطمئنا جدا شدنِ یه قسمتی از وجود خیلی دردناکه. پس وقتی به ما نزدیک میشید خیلی باید مراقب باشید و وقتی موندنی نیستید اصلا نیاید و تا می تونید فاصلتونو با ما حفظ کنید چون ما اصلا نمی تونیم راحت با نبودتون کنار بیایم. وقتی نزدیکمون میشید یکمی بیشتر مواظب حرفایی که به ما می زنید باشید. گاهی یه حرفایی بی منظور و بی دلیل و شاید به شوخی می زنید که ممکنه روزها و ماه ها فکر ما رو درگیر خودش کنه و گاهی شاید بی دلیل و از سرِ عادت رفتاری می کنید که ما شاید علاقه تعبیرش کنیم و ساعت ها توی ذهنمون بالا پایینش می کنیم و در نهایت ضعفِ اعتماد به نفس به این نتیجه می رسیم که مثلا چی داریم که دوست داشتنی باشه و آخرشم به علاقه ای که شاید واقعی باشه مهر دروغ بودن می زنیم چون یه روزی یه جایی حتی اعتماد به نفسِ دوست داشته شدن رو از دست دادیم.
ما آدمای احساسی، خیلی وقتا احمقانه رفتار می کنیم و حتی نمی تونیم توی دوست داشتنا و نفرتامون تعادل برقرار کنیم.
ما آدمای احساسی، با کوچکترین بی مهری و بی محبتی دلشکسته میشم و با کوچکترین محبتی انگاری دنیا برامون زیر و رو میشه.
ما آدمای احساسی، خیلی وقتا دلیل کارها و رفتارامونو نمی دونیم و فقط دلمون میگه: درسته، انجامش بده و تمام.
ما آدمای احساسی، خیلی آزار داریم! ولی فقط خودمون رو آزار میدیم نه هیچکس دیگه ای رو.
ما آدمای احساسی...
دوست داشتید ادامش بدید:)
من بجز آبیه نگاهت آسمانی نمیشناسم...