راستش این روزها آرامشی که امیدوارم دائمی باشد؛ اطرافم را پر کرده! معجزه ای رخ نداده تنها این روزها زندگیِ ساده ی ساده ام را عاشقانه تر دوست دارم. عاشقانه کتاب میخوانم، عاشقانه فیلم تماشا میکنم، عاشقانه حتی دوچرخه سواری میکنم بعد از سالها! دلیل این حالم را نمیدانم اما هرچیزی باشد عاشقش هستم. شکرگزارم برای حالِ خوبی که بعد از مدتها سراغم آمده هرچند شاید کوتاه مدت باشد. ناخودآگاه دور شده ام از هرکسی و هرچیزی که جز القای احساسِ ناامیدی برایم ندارند. در واقع از آن ها دورتر شده ام نه برای اینکه بد بوده باشند اما خسته شده ام از نالیدن هاشان از زمین و زمان.
بعد از خواندنِ دنیای سوفی به سراغ خواندنِ ادامه ی ناطور دشت میروم. کتابِ کوتاهی است اما داستانش حسِ بیهودگی و افسردگی را به من میداد و مدتی قبل نیمه کاره رهایش کردم اما میخواهم ادامه اش را هم بخوانم و فکر میکنم بیشتر از یک بار ارزش خواندن ندارد. بعد از آن کتابی نوشته ی گابریل گارسیا مارکز را خواهم خواند و بعد از آن کتابی که به یکی از دوستانم قول داده ام بخوانم و بعد از آن کتابی که به دوستِ دیگری قولِ خواندنش را داده ام. چقدر خوشبختم که دوستانی دارم که با کتاب بیگانه نیستند. یک عاشقانه ی آرام را هم به خودم هدیه کردم و من از خودم خیلی ممنونم بابت این هدیه ی دوست داشتنی اش!
باز هم از حرم امام رئوف برایم هدیه آمد. این بار برخلاف بارِ قبلی کتاب نبود. کارت پستالی بود برای تبریک عید و همین هدیه ی ساده مرا خیلی خوشحال کرد! دوازده سال است که سالی یک بار یا دوبار و گاهی سه بار از حرم برای من هدیه می آید و هنوز هم مثل اولین بار ذوق زده ام می کند. هنوز هم به آدرس دوازده سال قبل ارسال می شود اما پستچی مهربانمان برای آدرس جدید می آوردش.
راستی چرا این روزها عاشقانه ها انقدر غیرواقعی شده اند؟ چرا دیگر لبخند روی لب ها نمی آورد؟ چرا انگاری همه اش تظاهر است؟
مهجور
دور افتاده از خویش
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد