خوب میشم!

چند روز قبل هرچی دست نوشته مربوط به دو سالِ گذشته داشتم رو سوزوندم. همیشه فکر میکردم سوزوندن بهترین راه برای از بین بردنِ هرچیزیه که باید از بین بره. بیشتر نوشته ها برای وقتایی بودن که حالم بد بود. نمیخواستم بخونمشون ولی نتونستم مانع کنجکاویم بشم و برای آخرین بار خوندمشون. هم خاطراتِ خوبی که نوشته بودم و هم خاطراتِ بد رو. دقیقا اون خاطرات بد، بدترین اتفاقاتی بودن که این دوسال رخ داده بود. اون لحظه ها و حس و حالشونو با خوندن نوشته هام دقیق یادم اومد. اوجِ ناامیدی و نهایتِ ناراحتی بودن ولی گذشتن:) گذشتن و میگذرن. شاید یکی از بزرگ ترین اشتباهاتِ من گاهی برگشتن و مرور اون خاطرات بود نه فقط اون خاطرات بلکه همه ی گذشته. وقتی نوشته هام میسوختن حس میکردم دارم کمی سبک تر میشم! رها میشدم و این رهایی رو دوست داشتم.

 

راستش من اصلا برخلافِ چیزی که شاید بنظر بیاد آدمِ ساکت و گوشه گیری نبودم و الانم نیستم. یکی از علت های شلوغی مهمونیا و جشنا و حتی خونمون وجودِ من بوده! این چند سالِ اخیر خیلی عوض شدم ولی این خودمو زیاد دوست ندارم و اینروزا با تمامِ وجودم دارم تلاش میکنم اون فائزه ای که دوسش داشتم رو از زیرِ آوارِ گذشته بیرون بکشم و دوباره زندش کنم! اون فائزه خیلی بیشتر میخندید و میخندوند، شادتر بود، اعتماد به نفسش بالا بود، پرامیدتر بود، حتی مهربون تر بود. قول دادم به خودم هرچی پیش اومد اون فائزه رو زنده کنم. بخندونمش، شاد و امیدوارش کنم. من هنوز اولِ راهم ولی این بار سعی میکنم از لحظه لحظه ی مسیر لذت ببرم.

 

بهم توصیه شده کلا آهنگِ غمگین رو بذارم کنار و همش آهنگای قردار! گوش بدم. فعلا این آهنگه رفته توی مغزم و بیرونم نمیاد. شما هم گوش و قر بدید :] فقط قبل از پلی کردن صداشو کم کنید!

 

*لاله گفتم یا نه نمیدونم؛ ولی مهربونیات یه دنیا برام باارزشه:)
*فرانک نمیدونم این نوشته رو میخونی یا نه ولی ازت دلگیرم...

*مه سوی عزیزم پیام های مهربونتو کلمه به کلمه چندین بار خوندم و بازم میخونم و حالم خوب میشه با حرفات:))