میگم یه جایی باید تمومش کرد! یه جایی باید نگاه کرد و گفت: بسه هرچقدر بیراهه رفتم. هرقدر اشتباه کردم.
انتخاب های اشتباهی، آدم های اشتباهی، روابط اشتباهی، مکان های اشتباهی، افکار اشتباهی...
بالاخره باید یه جایی به خودمون بیایم و درست کنیم این همه اشتباه رو؛ باید بپذیریم بیشتر از هرکسی خودمون مقصریم. به جای دنبال دلیل گشتن بی چون و چرا قبول کنیم اشتباه کردیم.
اشتباه کردیم بدونِ دانش راهی رو انتخاب کردیم، اشتباه کردیم هر آدمی رو توی زندگی و بدتر از اون توی قلبمون راه دادیم، اشتباه کردیم بدون شناخت وارد رابطه با آدم ها شدیم، اشتباه کردیم فلان مکان پا گذاشتیم، اشتباه کردیم به بعضی افکار اجازه ی ورود به ذهنمون رو دادیم و بدتر از همه، با این کارها، اشتباه کردیم ظالم به خودمون بودیم.
چند ساله داری ظلم میکنی به خودت؟ یک سال، دو سال، ده سال، بیست سال، سی سال یا بیشتر؟ کافی نیست؟! وقتش نشده به خودت فرصت بدی اشتباهاتت رو جبران کنی؟ وقتش نیست درست انتخاب کنی؟ برای خودت ارزش قائل بشی و با هرکسی درارتباط نباشی؟ هرجایی حضور پیدا نکنی؟ کمی خوش فکر باشی؟
هر کدوم از ما لایق بهترین هاییم به شرطی که از تغییر و اصلاح شخصیت و زندگیمون نترسیم.
از ظلم به خود گفتم؛ خالی از لطف نیست این مطلب ( ریتم صفر) رو هم مطالعه کنیم که متوجه بشیم مظلوم بودن هم نوعی ظلم به خودمونه.