نمیدونم چقدر درسته اما بنظرم دوست داشته شدن هم اعتماد به نفس میخواد! برای اینکه دوست داشتن کسی رو بپذیری باید این باور رو داشته باشی که لایق دوست داشته شدنی و توی وجودت چیزهایی هستن که دوست داشتنی باشن. حالا برای بعضی ها این اعتماد به نفسِ دوست داشته شدن انقدری بالاست که فکر میکنن عالم و آدم مجنونشونن برای بعضی ها هم انقدری پایینه که حتی دوست داشته شدن از طرف نزدیک ترین آدم های زندگیشون رو هم نمیتونن باور و هضم کنن!
که توی این مورد من اصلا حد وسط نیستم و جزو دسته ی دومم :|
کاش با حرفا و کارا و رفتارامون گند نزنیم توی اعتماد به نفس همدیگه...
کاش یکمی حواسمون به اثری که روی بقیه میگذاریم، باشه.