قول رو گوش میدادم. چقدر آهنگایی که با صدای بارون شروع میشن رو دوست میدارم.
من خوش قول بودم؛ واقعا خوش قول بودم و خیلی بدم میومد از بدقولی...
ولی یه قول هایی به خودم دادم که نتونستم بهشون پایبند بمونم. واقعا آزاردهندس آدم پای قول هایی که به خودش میده نمونه.
یدونه از قول هایی که دادم و همش زیرش زدم این بود؛ به آدما بیشتر از ظرفیتشون اهمیت ندم و محبت نکنم ولی متاسفانه یا ازینور بوم میفتم یا اونور:| انگاری گزینه ی حد وسط و اعتدال واسم معنی نداره:/
آهنگه میخونه: بهت قول میدم دلم نشکنه...
واسه کسی که میخواد بره چه اهمیتی داره واسش که دل کسی بشکنه یا نه!
راستی یه سوال...
خوش میگذره با آدمای جدید؟! اونا کی واست تکراری میشن؟!!! تاریخ انقضای آدمای جدید چقدره واست؟! توام ظرفیت محبت نداشتی. مث خیلیا...
اصن بیخیال، بدرک
آبی:) خیلی دلم میخواست بدونم تو چندبار "قول" رو گوش دادی؟