نقطه ته خط.

خب این وبلاگ هم به نقطه ی پایان خودش رسید.

خیلی وقتا از حال خوب و بدم نوشتم دقیقا وقتایی که هیچکس رو نداشتم غم و شادیامو باهاش شریک بشم تک تک بازدیدهایی که نوشته هام میخوردن واسم دلگرمی بودن که حرفام شنیده شدن و تنها نیستم. اکثر نوشته ها مخاطب داشت که یا مخاطبشون نخوند یا خوند و متوجه نشد. در هر حال خیلی وقته به اون مقصودی که به خاطرش این وبلاگ رو ساختم رسیدم و به دلایلی قصد ندارم دیگه اینجا مطلبی بنویسم و ترجیح میدم اگر نوشتنی هم بخواد باشه جایی جز این وبلاگ باشه؛ جایی خلوت تر، ناشناس تر...

این وبلاگ حذف نمیشه و فقط نوشته هایی باقی میمونه که دلیل اصلی ساخت این وبلاگ بود.

مرسی که حالم بدمو خوب و حال خوبمو بهتر کردید :)

یه دنیا ممنون بابت وقتی که گذاشتید و نوشته های منو خوندید.

این آهنگم بنظرم مناسب ترین آهنگ برای پایانِ این وبلاگه؛

دوستتون دارم و هیچوقت فراموشتون نمیکنم.

خدانگهدارتون