یکی باید باشد...
یکی که از وجودش خوابِ شب ها به آدم بچسبد...
یکی که تخصصش، بخیر کردنِ شب هایِ آدم باشد...
اگر دارید از این یکی ها،
کمی آرام تر در آغوشش مچاله شوید...
کمی آرام تر سر روی بازوهایش بگذارید...
کمی آرام تر ذوق کنید...
و بوسه هایِ شب بخیرتان را بی صدا رَد و بَدَل کنید...
به حسرت کشیدن اعتقادِ چندانی ندارم اما،
خیلی ها هستند که شب هایشان،
با هیچ قرص و دارویی از گلویشان پایین نمی رود!
از همان هایی بود که باید گاه به گاه برایش وَ إِن یَکاد خواند و همیشه قبل از رفتنش به هر جا یک وَ إِن یَکاد به گردنش آویخت یا توی جیبش گذاشت!
همان هایی که اگر ساکت ترین آدمِ جمع هم باشند باز هم مرکز توجهند و اگر نباشند جای خالیشان همیشه جلوی چشم است!
همان عزیز کرده هایی که خار به دستشان، خنجر قلبِ اطرافیانشان است!
آنهایی که از بدوِ تولد محبتشان بی اندازه در دلِ همه افتاده!
آنهایی که خلاصه شان میشود نورِ چشمی و از پشتِ اسمشان آقا نمی افتد!
و دقیقا مشکل اینجا بود که من نه وَ إِن یَکاد بلدم و نه آقا گفتن...
مخلص کلام: مشکل منِ معمولی بودم!
تو فکر کن حالم خوبه،
فکر کن دارم میخندم،
فکر کن چشم به راه نیستم،
فکر کن امروز جمعه نیست،
فکر کن غروبش نمیاد،
فکر کن تنها نیستم،
فکر کن همه ی اینا الکی نیست:|
منم فکر میکنم...
فکر میکنم به تو!
گورشو کندم؛ فقط مونده بندازمش داخلشو خاک بریزم روش...
